DARK CHORA

Ioulida of Kea, at night.

The Chora of Kea, Ioulida, is redefined in the darkness.

A series of photographs taken late at night, when the great, unified light of day has disappeared and the settlement is revealed through small, scattered sources of illumination: street lamps, the lights of houses, a half-lit room, a street lamp hidden behind night-blooming flowers and telegraph poles, a kitchen where vapour can be seen rising.

The illumination is no longer natural. It is human; a product of habitation, necessity, and everyday life.

Within this scattered half-light, the architecture changes. Volumes lose their solidity and become flattened planes. Surfaces acquire new boundaries, shadows become shapes, and the profiles of the buildings overlap one another. The actual landscape gradually transforms into a composition of planes, angles, fissures, and geometric forms.

The differing colour temperatures of the lamps — the warm glow of incandescent light alongside cooler, contemporary sources — alter the colour of the surfaces.

The photographs were selected and printed using the cyanotype process. The characteristic blue of the technique shifts towards brown, creating deeper earthy and grey tones. An aesthetic choice that moves the image away from its original photographic tonality, giving it a new, shadowed materiality.

The photographic record remains the starting point. What changes is the way in which Ioulida returns to the gaze.

From a distance, Ioulida seems to detach itself from its realistic form. Its architecture acquires the geometric intensity and fragmentation of form found in different manifestations of Cubism, from Picasso, Braque and Juan Gris to the distinctive Greek interpretation of Nikos Hadjikyriakos-Ghika. At the same time, the distortion of surfaces and the nervousness of the line open a dialogue with Egon Schiele.

Darkness does not conceal the Chora.
It reveals it differently.

Ioulis.

Η Ιουλίδα της Κέας, τη νύχτα.

Η Χώρα της Κέας, η Ιουλίδα, επαναπροσδιορίζεται μέσα στο σκοτάδι.

Ένα σύνολο φωτογραφιών τραβηγμένων αργά τη νύχτα, όταν το ενιαίο φως της ημέρας έχει χαθεί και ο οικισμός αποκαλύπτεται μέσα από μικρές, αποσπασματικές πηγές φωτισμού: τις λάμπες του δρόμου, ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο, έναν φανοστάτη κρυμμένο πίσω από νυχτολούλουδα και τηλεγράφους.

Ο φωτισμός δεν είναι πια φυσικός, είναι παράγωγος της κατοίκησης, της ανάγκης, της καθημερινότητας.

Μέσα σε αυτό το διάσπαρτο ημίφως, η αρχιτεκτονική αλλάζει. Οι όγκοι χάνουν την πλαστικότητά τους και επιπεδοποιούνται. Οι επιφάνειες αποκτούν νέα όρια, οι σκιές γίνονται σχήματα και τα προφίλ των κτισμάτων αλληλοκαλύπτονται. Το πραγματικό τοπίο μετατρέπεται σταδιακά σε μια σύνθεση από επίπεδα, γωνίες, ρωγμές και γεωμετρικές φόρμες.

Η διαφορετική θερμοκρασία των λαμπτήρων —το θερμό φως της πυράκτωσης δίπλα στις ψυχρότερες σύγχρονες πηγές— μεταχρωματίζει τις επιφάνειες.

Οι φωτογραφίες επιλέχθηκαν και τυπώθηκαν με τη μέθοδο της κυανοτυπίας. Το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα μετατοπίζεται προς το καφέ, δημιουργώντας βαθύτερες γήινες και γκρίζες αποχρώσεις. Μια επιλογή αισθητική, που απομακρύνει την εικόνα από την αρχική της φωτογραφική τονικότητα και της προσδίδει μια νέα, σκιώδη υλικότητα.

Η φωτογραφική καταγραφή παραμένει η αφετηρία. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο η αρχιτεκτονική του οικισμού επιστρέφει στο βλέμμα του παρατηρητή.

Από μια απόσταση, η Ιουλίδα μοιάζει να αποδεσμεύεται από τη ρεαλιστική της υπόσταση. Η αρχιτεκτονική της αποκτά τη γεωμετρική ένταση και τον κατακερματισμό της φόρμας που συναντάμε σε διαφορετικές εκδοχές του κυβισμού, από τον Picasso, τον Braque και τον Juan Gris έως την ιδιαίτερη ελληνική εκδοχή του Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Παράλληλα, η παραμόρφωση των επιφανειών και η νευρικότητα της γραμμής ανοίγουν έναν διάλογο με τον Egon Schiele.

Το σκοτάδι δεν κρύβει τη Χώρα.
Την αποκαλύπτει διαφορετικά.

Η Ιουλίς.