FRAGMENTA

For my photographic series “Fragmenta,” I sought out and photographed gardens and outdoor spaces across Eastern Attica, some visible and accessible, others hidden and almost unseen.

The series comprises 15 tea-toned cyanotypes on Fabriano cotton paper (30 × 42 cm), mounted on handmade Lokta paper (50 × 75 cm). They are accompanied by 5 large-scale modular cyanotypes (82 × 112 cm), created using a similar technique.

Through the photographic medium, I explore an imagined space of collecting and reassembling objects which, like fragments and scattered pieces within these secret gardens, reveal their form, texture, and weight.

The treated papers and the photochemical process of cyanotype connect with fragments of sculptures and scattered stone elements and function within the space as contemporary funerary stelae, symbolic offerings, and memorial monuments that capture what escapes, preserving it as a trace of light and shadow.

The gaze behind the lens becomes a ritual of remembrance, recording tangible materiality and bringing fragments together in an attempt to express the human tension and anxiety between the perishable and the enduring.

Για τη φωτογραφική μου σειρά “Fragmenta” αναζήτησα και φωτογράφισα κήπους και υπαίθριους χώρους της Ανατολικής Αττικής, άλλοτε εμφανείς και προσβάσιμους, άλλοτε κρυμμένους και σχεδόν αθέατους.

 Πρόκειται για 15 κυανοτυπίες με τονισμό τσαγιού σε βαμβακερό χαρτί Fabriano (30x42cm) αναρτημένες σε χειροποίητο χαρτί Lokta (50x75cm). Συνοδεύονται από 5 μεγάλου μεγέθους σπονδυλωτές κυανοτυπίες (82x112cm), παρόμοιας τεχνικής.

Μέσω του φωτογραφικού πεδίου διερευνώ το νοητό χώρο συλλογής και ανασύνθεσης αντικειμένων, που σαν ψηφίδες και κομμάτια σκόρπια στους μυστικούς αυτούς κήπους αναδύουν το ανάγλυφο και το βάρος τους.

Τα εμποτισμένα χαρτιά και η φωτοχημεία των κυανοτυπιών συνδέονται με τα θραύσματα των γλυπτών και τα διάσπαρτα πέτρινα στοιχεία και παρουσιάζονται στον χώρο ως σύγχρονες επιτύμβιες στήλες, συμβολικά κτερίσματα και ταφικά μνημεία που αποτυπώνουν ό,τι διαφεύγει διασώζοντάς το ως ίχνος φωτός και σκιάς.

Το βλέμμα πίσω από το φακό γίνεται τελετουργία μνήμης που αποτυπώνει την απτή υλικότητα και συγκολλά τα θραύσματα, επιχειρώντας να εκφράσει την ανθρώπινη ένταση και αγωνία ανάμεσα στο φθαρτό και το διαρκές.